Πως γίνεται το μέλι;
Το μέλι ένας αληθινός θησαυρός υγείας και δύναμης του οποίου η αξία του έχει εκτιμηθεί από τα πανάρχαια χρόνια. Πως όμως παράγεται αυτό το ιδιαίτερο προϊόν;
Η διαδικασία παρασκευής του μελιού διαρκεί περίπου 45 μέρες. Σε αυτό το διάστημα κάθε μέλισσα επιτελεί μία συγκεκριμένη λειτουργία. Αυτή η συλλογική εργασία εγγυάται τη σωστή εξέλιξη της παρασκευής με τελικό αποτέλεσμα ένα υψηλής ποιότητας μέλι. Διαβάστε παρακάτω τα βήματα της διαδικασίας.
Εξαγωγή νέκταρ από λουλούδια
Η συλλογή νέκταρ από τα λουλούδια είναι το πρώτο βήμα για την παραγωγή του μελιού. Το νέκταρ είναι ο χυμός που εκκρίνεται από τα άνθη, τους βλαστούς και τα φύλλα των φυτών. Είναι άχρωμο με γλυκιά γεύση και κολλώδη υφή, ενώ είναι πλούσιο σε σάκχαρα και υδατάνθρακες. Οι συλλέκτριες μέλισσες προσελκύονται από το νέκταρ και ρουφώντας το αποθηκεύουν σε έναν ειδικό σάκο (πρόλοβος) για να το μεταφέρουν πίσω στην κυψέλη.

Αποθήκευση του νέκταρ στην κυψέλη
Μόλις εξαχθεί το νέκταρ από τα άνθη και αποθηκευτεί στο ειδικό στομάχι μελιού, ξεκινά η φυσική επεξεργασία που λέγεται καλλιέργεια μελιού. Οι συλλέκτριες μέλισσες καταπίνουν το νέκταρ και το αποθηκεύουν στην κοιλιά τους. Εκεί εμπλουτίζεται με γύρη, ένζυμα και άλλες ουσίες από το πεπτικό της σύστημα.
Όταν η συλλέκτρια μέλισσα επιστρέψει στην κυψέλη, μοιράζεται το νέκταρ με άλλες μέλισσες. Έτσι το αρχικό νέκταρ περνά πολλές φορές από τη μία μέλισσα στην άλλη και στο στομάχι τους (τροφάλλαξη). Αυτή η διαδικασία διαρκεί περίπου 30 λεπτά όπου γίνεται διάσπαση των σακχάρων κυρίως σε φρουκτόζη και γλυκόζη. Αυτό εξηγεί την γλυκιά γεύση και τη θρεπτική σημασία του μελιού.

Σφράγιση κελιού
Μόλις το μέλι τοποθετηθεί στα κελιά της κηρήθρας, η διαδικασία παρασκευής συνεχίζεται με την αποβολή της περίσσειας υγρασίας στην κυψέλη. Για να γίνει αυτό, οι μέλισσες χρησιμοποιούν τα φτερά τους για να αερίσουν τα κελιά. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν να εξατμίσουν έως και το 80% της περίσσειας νερού στο νέκταρ.
Στο τέλος, για να επιτευχθεί η διατήρηση του μελιού, οι εργάτριες μέλισσες το σκεπάζουν με φυσικό κερί που παράγουν με τους κηρογόνους αδένες τους για να το χρησιμοποιούν ως απόθεμα τροφής όταν δε βρίσκουν στη φύση, δηλαδή το χειμώνα. Ο μελισσοκόμος ουσιαστικά “κλέβει” το επιπλέον μέλι που καταλήγει στο τραπέζι μας.

Ολοκλήρωση της παρασκευής μελιού
Για να βγάλει το μέλι, ο μελισσοκόμος πρέπει αρχικά να αφαιρέσει το κερί από τα κελιά. Στη συνέχεια τοποθετεί τις κηρήθρες στον μελιτοεξαγωγέα ο οποίος εξάγει το μέλι από τις κηρήθρες, χωρίς να τις καταστρέφει, έχοντας σαν βάση τη φυγόκεντρο δύναμη. Το μέλι μετά χρειάζεται μόνο φιλτράρισμα (απομάκρυνση ξένων σωματιδίων, κομματιών κεριού ή νεκρών μελισσών) για να συσκευασθεί σε βάζα και να φτάσει στο τραπέζι μας.
Το είδος κάθε μελιού εξαρτάται από την εποχή, την περιοχή και από την πρώτη ύλη που παράγεται. Τα μέλια χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες:
- Στα μέλια που προέρχονται από μεγάλα δέντρα, όπως τα πεύκα και τα έλατα.
- Στα μέλια που προέρχονται από τα βότανα και τα λουλούδια, όπως είναι το θυμαρίσιο και τα ανθόμελα.
Οι κυριότερες διαφορές ανάμεσα σε αυτές τις δύο κατηγορίες είναι ότι τα ανθόμελα είναι ανοιχτόχρωμα, πολύ ρευστά και με πολύ έντονο άρωμα και γεύση, ενώ τα μέλια από κωνοφόρα είναι πιο σκούρα, πιο παχύρρευστα, πλουσιότερα σε μέταλλα και λιγότερο γλυκά.
Θα ήθελες να το μοιραστείς;
Αφήστε μια απάντηση